ای زلف یار چرا آشفته و دژمی


همخوابهٔ قمری همسایهٔ صنمی

من رند نامه سیاه تو از چه روسیهی


من زیر بار غمم تو از چه پشت خمی

نی نی تو نیز عبث خم نیستی و سیاه


دلهای خسته کشی در آفتاب چمی

عودی بر آتش و دود در دیده از تو برفت


چون دود رفته به چشم خون گریم از تو همی

ماه فلک سپرد عقرب مهی به دو روز


تو عقرب و سپری ماه فلک بدمی

گر گاهگاه دمد مهر فلک ز ذنب


تو آن ذنب که ز مهر پوسته می بدمی

پشتت خمیده ز بس بار تو عنبر و بان


زانرو به هر نفسی افتی به هر قدمی

فرشت چو محتشمان دیبا و از غم تو


گر دیده خاک نشین هرجاکه محتشمی

نه پور آزر وگشت آذر ترا چمنی


نه مرغ آتش و هست آتش ترا ارمی

چنگی به هیأت و هست مر تار تار ترا


از نالهٔ دل زار آهنگ زیر و بمی

خلقی ز مؤمن و مغ رو در تواند که تو


بر قبله گاه مغان پیراهن حرمی

چندان که از تو رمد دل همچو صعوه ز باز


تو اژدها صفتش درکشی به دمی

گاهی ز سنبل تر بر ارغوان ز رهی


گاهی ز مشک سیاه بر سرخ گل رقمی

چون مشک بدهمی هستی به رنگ و به بوی


چون مشک بی دینی رنگ زمانه همی

رنگ سپر غمیت غم بسترد ز دلم


زین در همی تو مگر خود پی سپار غمی

بر آتشین رخ دوست ضراب پادشهی


کز حلقه حلقهٔ خویش هرگون زنی درمی

گه گه به عارض خویش گر یار کم کندت


غم نیست چون تو شبی در نوبهارکمی

فرداکه آذر و دی افروخت چهرهٔ او


چون من به پیش ملک سر سوده بر قدمی

شاهی که او ز ملوک بر سروری علمست


چونان که در سپهی در برتری علمی

چون رای او به فروغ چون دست او به سخا


پرتو نداده مهی گوهر نزاده یمی

ای کز بلندی قدر در خورد تاج کیی


وی کز جلالت و شأن شایان تخت جمی

از روی دانش و دین وز راه دولت و ملک


شایستهٔ عربی بایستهٔ عجمی

در کارهای خطیر چون عقل معتبری


وز اعتقاد درست چون شرع محترمی

در منع بدکنشان هم شیوهٔ خردی


در دفع کج منشان هم پیشهٔ قسمی

چون صدق موتمنی چون عقل معتمدی


چون رزق مکتسبی چون عمر مغتنمی

از بس تواضع و لطف از بس عطا و کرم


درویش و پادشهی محتاج و محتشمی

فضلی به صاحب ری داری ز فضل و هنر


کاو صاحب قلمست تو صاحب کرمی

شمشیر در کف تو دانی مشابه چیست


در دست اصل وجود سرمایهٔ عدمی

از بس ضیا و بها می بینمت که مهی


از بس عطا و کرم پندارمت که یمی

در روز فتنه و کین هان روزگار اثری


درگاه شادی و فر هین مشتری شیمی

در عقل و هوش و خرد بی مثل و بی شبهی


سرمایهٔ خردی پیرایهٔ هممی

شایدکه از توکند فخر آنچه نقش وجود


کامد ز هستی تو کامل وجود همی